آدما بازي كردن رو دوست دارن .

اين دست خودته كه انتخاب كني اسباب بازيشون باشي يا هم بازيشون

جا مانده است
چيزي جايي...
که هيچ گاه ديگر
هيچ چيز...
جايش را پر نخواهد کرد!
نه موهاي سياه و...
نه دندانهاي سفيد!
.
.
.
حسين پناهي

اسم من چيست؟ خدايا چه کنم يادم نيست. من که همسايه ي نزديک شقايق بودم.

 پا شدم آمدم اينجا چه کنم ؟يادم نيست. من چرا ازتو بريدم وچرا برگشتم.

 وبنا شد که دلم را چه کنم يادم نيست.

گلي که در پي خورشيد مي رود، در روزهاي ابري نيز راهش را ادامه مي دهد.

براي کوبيدن يک حقيقت , خوب به ان حمله نکن , بد از آن دفاع کن

                                                                                                    دکتر علي شريعتي

من از بازي هفت سنگ بدم مياد ! ميترسم اينقدر سنگ رو سنگ بزاريم که بينمون ديوار بشه !

بيا لي لي بازي کنيم که تو هرجا رفتي دوباره برگردي پيشم.......

نامم را پدرم انتخاب کرد , نام خانوادگيم را يکي از اجدادم ! ديگر بس است !
راهم را خود انتخاب خواهم کرد...
دکتر علي شريعتي

فرق است بين دوست داشتن و داشتن دوست ! دوست داشتن امري لحظه ايست

 ولي داشتن دوست استمرار لحظه هاي دوست داشتن است...

                                                                                 "  دکتر علي شريعتي "

روزه دار عشق بودم من به هيچ افطار کردم

ابر بارنده به دريا ميگفت :

                                          من نبارم تو کجا دريايي ؟!

زير لب خنده کنان دريا گفت :

                                          ابر بارنده , تو خود از مايي...!

سلام ٬ ببخشید ما داشتیم تو کوچه اس ام اس بازی میکردیم

یکی از عاشقونه هاش افتاد تو خونتون ! میشه پسش بدین !؟؟

ما منتظریم !

گل يا پوچ ؟

پوچ پوچ پوچ

دستاتو باز نکن ، حسمو تباه نکن ، بذار فقط تصور کنم که تو دستت

کمي عشق پنهان کردي  . . .

در يک آشنايي دوستانه ما با هم دست داديم ٬ تو فقط دست دادي . . .

 و من . . . همه چيز از دست دادم . . .

راز دل با كس نگفتم چون ندارم محرمي ، هر كه را محرم شمردم عاقبت رسوا شدم ،

 راز دل با آب گفتم تا نگويد با كسي ، عاقبت ورد زبان ماهي دريا شدم . . .

سرمشق های آب بابا ٬ یادمان رفت

رسم نوشتن با قلم یادمان رفت

شعر خدای مهربان را حفظ کردیم

اما خدای مهربان یادمان رفت . . .

ترسم به نام  بوسه، غارت کنم لبت را

با عذر بي قراري، اين بهترين بهانه

شاد باش که از شادي تو دل شادم
تا تو شادي ، ز غم هر دو جهان آزادم
لذت زندگي من همه خرسندي توست
بي وفايم که وفايت برود از يادم

من به مرگم راضيم اما نميآيد اجل ، بخت بد بين از اجل هم ناز ميبايد کشيد . . .

زندگي را با همين غم ها خوش است
با همين بيش و همين کم ها خوش است
زندگي کرديم و شاکي نيستيم
بر زمين خورديم و خاکي نيستيم

فلاني...؟... مي داني؟... مي گويند رسم زندگي چنين است : مي آيند.......

مي مانند....... عادتت مي دهند....... و مي روند....... و تو در خود مي ماني.......

       و تو تنها مي ماني.......

راستي نگفتي؟ رسم تو نيز چنين است؟ مثل همه ي فلاني ها!؟

هر کجا محرم شدي دست از خيانت باز دار
                                             

 اي بسا محرم که با يک نقطه مجرم ميشوي!

جفا که با من دلخسته مي کني سهلست

 غرض وفاست که با مردم دگر نکني

 زندگي برگ بودن در مسير باد نيست! بلکه امتحان ريشه هاست

نداری جرات فریاد...

خودت را در قفس گم کن دلیلش را کسی پرسید... 

                                                                                        بگو مشتاق تنهائی

ما در اين  شهر غريبيم ودر اين ملک فقير  

   به کمند تو گرفتار و به دام تو اسير

ناز کردي ، جور کردي ، از برم رفتي به قهر

 الفتت نازم که از نازت پشيمان آمدي

دل چو خواهم باختن در پاي او

 جان ز شوقش پيش دستي ميكند

با رقيبان گفته اي خواهي فراموشم كني

 سر خوش از اين گفته ام چون يادي از من كرده اي

خواستم شرح غم دل بنويسم به قلم

آتشي در قلم افتاد که طومار بسوخت