مرغ دل يک بام دارد  دو هوا
گه مدينه ميرود گه نينوا

اين اسير بند قاف و شين و عين
گاه مي گويد حسن گاهي حسين

ميپرد گاهي به گلزار بقيع
مي نشيند پشت ديوار بقيع

مي نهد سر بر سر زانوي دين
اشک ريزان در غم بانوي دين

عرضه ميدارد که اي شهر رسول
در کجا مخفي بود قبر بتول

از تمام نخلها پرسيده ام
آري اما پاسخي نشنيده ام

يا امير المؤمنين روحي فداک
آسمان را دفن کردي زير خاک ؟

آه را در دل نهان کردي چرا ؟
ماه را در گل نهان کردي چرا ؟

يا علي جان تربت زهرا کجاست ؟
يادگار غربت زهرا کجاست ؟

تا ز نورش ديده را روشن کنم
بر مزارش شعله ها بر تن کنم

آه از آن ساعت که آتش در گرفت
جام را از ساقي کوثر گرفت

ياد پهلويش نمازم را شکست
فرصت راز و نيازم را شکست

آه زهرا تا ابد جاري بود
دست مولا تشنه ياري بود

چون علي شد بي کس و بي همنفس
گفت يا زينب به فريادم برس